هنر و سینما

نقدها و امتیازات تراژدی مکبث؛ دنزل واشنگتن در اقتباس تماشایی جوئل کوئن

“تراژدی مکبث” فیلم جدید جوئل کوهن است که اخیراً پس از نمایش در جشنواره فیلم نیویورک 2021 مورد تحسین تعدادی از منتقدان انگلیسی زبان قرار گرفته است.

جوئل کوهن همیشه فیلم هایی را با برادرش ایتون کوئن ارسال کرده است و از این دو به عنوان خالق برخی از محبوب ترین فیلم های دهه گذشته یاد می شود. این اولین ویدئویی بود که یکی از آن دو در مقابل دوربین بدون هیچ گونه پیگیری دیگری ثبت کرد.

تراژدی مکبث اقتباسی از یک اثر معروف ویلیام شکسپیر است و در آن دنزل واشنگتن ، فرانسیس مک دورمند و کوری هاوکینز بازی می کنند.

تراژدی مکبث داستان یک ارباب اسکاتلندی را روایت می کند که توسط سه جادوگر متقاعد شده است که او پادشاه بعدی اسکاتلند خواهد بود. او در تحقق این هدف از حمایت شدید همسرش برخوردار است.

نگاهی به مجموعه ایده هایی که در مورد این فیلم نوشته شده است نشان می دهد که همه منتقدان فیلم را راضی کننده دانسته اند. با نگاهی به مجموعه نظرات جمع آوری شده در وب سایت Ratna Tomitoz ، که به 22 نظر رسیده است ، رضایت 100٪ منتقدان را نشان می دهد. همچنین ، 12 نقد در وب سایت متاکریتیک جمع آوری شد که همه خوب بودند و امتیاز 90 را برای این فیلم ثبت کردند.

در ادامه ، برشی از نقد تراژدی مکبث توسط منتقدان انگلیسی صحبت خواهیم کرد.

دنزل واشنگتن

گاردین – پیتر بردشاو

امتیاز: 100 از 100

هدف از ساخت اقتباسی دیگر از مکبث چیست؟ دیری نگذشت که جاستین کرزل واقعاً بازی را اقتباس کرد و مایکل فاسبندر و ماریون کوتیار در آن بازی کردند. اگر تصویری مانند این جذاب و روشن باشد ، می توان گفت که سایر اقتباس ها همیشه می توانند مرتبط باشند.

جوئل کوهن ، که این بار بدون برادرش ایتان فیلمبرداری می کند ، کابوس های سیاه و سفید و سرماخوردگی را در سر می پروراند.

منطق مکبث سعی می کند ما را با قاب بندی نمایشنامه به شیوه نمایشی و سبکی به کلمه واقعی داستان بازگرداند (تجربه وحشتناک آگرافوبیایی که در آن بدن و صورت از مه غلیظ سفید بیرون می آید).

طراحی گرافیکی سکه توسط فیلمسازانی مانند کوروساوا و ولز به اشتراک گذاشته می شود و البته سایه ای از اکسپرسیونیست آلمانی امروز است. در واقع ، این فیلم طبیعی است و نوعی تفسیر مصنوعی از داستان های جنایی دهه 1930 و 1940 نیست.

روزنامه نگار هالیوودی – دیوید رونی

امتیاز: 90 از 100

عصبانی و رها شده ، هیجان زده و پرخاشگر ، برداشت ساده جوئل کوهن درباره مکبث به سرعت جای یکی از قوی ترین اقتباس های مدرن شکسپیر را به دست آورد. تصادف مکبث با تصاویر سیاه و سفید رنگارنگ و با طراوت ، بیننده ای قدرتمند ، واضح و بازبیننده و فریبنده است که نسخه سیاه و سفید آثار کارل تئودور درایر (کارگردان دانمارکی) محبوب است.

این جنبه بصری باعث می شود حضور برونو دلبنل فیلمبردار فرانسوی به اندازه حضور یک بازیگر خوب در فیلم ضروری به نظر برسد. به این ترتیب ، عناصر متافیزیکی طرح ، جادوی سیاه و تراکم زمان در تاروپود زیبای فیلم بافته شده است. البته ، همین را می توان در مورد استفان دشان ، طراح مجموعه مکبث ، که یک نمایش اسکاتلندی در استودیوی لس آنجلس برپا کرد ، گفت. صحنه ای با نمای بیرونی خشن و سرد ، قصری وهم آور که یادآور ساختار هندسی نقاشی های تمام نشدنی جورجیو دی کیریکو با سایه های بلند و عمیق آن است که به نظر می رسد به طرز وحشتناکی می خواهد شخصیت ها را از بین ببرد.

واریته – اوون گلیبرمن

امتیاز: 90 از 100

جوئل کوهن در 18 فیلم خود با برادرش اتان بارها ثابت کرده است که برای او ، مانند اکثر فیلمسازان مستقل در چهارده سال گذشته در دنیای سینما ، دنیای بصری این اثر کمی فتیشیستی است. سمت. برادران کوئن بسیار هیجان زده هستند که داستان را از طریق تصاویری منظم و منظم بیان می کنند که در آن هر صحنه به خوبی چیده شده است ، ظاهر نمایش شبیه یک کپی سه بعدی است و قرار دادن دوربین ها ، کشوها و پویایی فضایی هر دو باعث ایجاد همین روند برای تصویر جدید و قوی تر می شود ؛ برای خواهران و برادران کوئن ، به نظر می رسد این دلیل اصلی ساخت فیلم باشد.

بنابراین شگفت آور نیست ، در فیلم بدنام مکبث ، اقتباس از بازی شکسپیر ، که اولین اثر انفرادی به کارگردانی جوئل کوهن (افتتاحیه جشنواره فیلم نیویورک) بود ، نحوه برخورد کوئن با این موضوع. سبک و شبیه به چیزهای جالب

مه سفید روشن ، کلاغهای سیاه خروشان ، جادوگران فاسد مانند ژان دارکی. همه اینها نور بدی بر کابوس ها دارد. حداقل برای من (و من واقعاً زیبایی برادران کوئن را دوست دارم ، با وجود اینکه نیمی از آنها را می پسندم) ، داشتن تصاویر ، تصاویر ، احساسات و کامل بودن شگفت انگیز است. تصویر فیلم.

تصادف مکبث به صورت سیاه و سفید با نسبت 1: 1.19 ضبط می شود ، نسبت قسمت آخر سینمای صامت ، که یک بلوک مربع را تکمیل می کند. مانند این تصویر که گذشته را در فیلمسازی دنبال می کند ، نقاشی کوئن که با فیلمبرداری برونو دلبنل و خالق صحنه استفان دشان خلق شده است ، به شما این احساس را می دهد که در حال حرکت به یکی از شادترین دوره های تاریخ سینما هستید.

شاید برای شما این سوال پیش آمده باشد که “چی؟” حتی فیلمسازان موسیقی می دانند چگونه یک صحنه فیلم محبوب را روی صحنه ببرند و در میکسر پست مدرن بیندازند. اما برای تراژدی مکبث کوئن ، او فقط تصاویر فیلم های قدیمی را بازسازی نمی کند. او همچنین فضا را بازسازی می کند ، روحی که در زیر تصویر جریان دارد و وضعیت روانی آن با سایه هایی که در کاخ ها می رقصند گویی از اسطوره بیرون آمده اند. مرحله ای که بالا می رود و به اشعه های نور اجازه می دهد تا حضور شخصیت را منعکس کنند.

ScreenDillie – استفان ویتنی

امتیاز: 70 از 100

با حضور دنزل واشنگتن و فرانسیس مک دورمند ، عکاسان حرفه ای و طراحان صحنه های شگفت انگیز ، نرم افزار مکبث جوئل کوهن به سختی یک داستان گفته شده توسط یک احمق محسوب می شود (بخشی از بازی: “زندگی داستانی است که یک احمق می گوید.” ، پر از عصبانیت و سر و صدا. “اما در واقعیت ، فیلم می توانست از خشم و عصبانیت بیشتری استفاده کند و از ایده های بهتری برای نشان دادن آن استفاده کند.

فیلمبرداری برونو دلبونل غنی ، سفید و پر از فیلمبرداری مربعی است. فیلم مطمئناً تمام الزامات یک شاهکار را برآورده می کند. اما جوئل کوهن ، که ابتدا بدون برادرش اتان کار می کرد ، هیچ سابقه ای در دنیای تئاتر و تئاتر ندارد. برخلاف کنت برانا ، که بازی را با موفقیت به فیلم تبدیل کرد ، یا ایان مک کللان (که نویسنده و بازیگر موفقیت فیلم ریچارد سوم 1995 بود) ، هیچ کوهن تصدیق نکرد که شکسپیر می تواند عنصری فکری و سرگرم کننده داشته باشد.

پاسخ نهایی البته قابل احترام است ، اما به نظر می رسد او بیشتر از آنکه انگیزه ای برای تماشاگران واقعی سینما ایجاد کند ، سعی می کند طرفداران سینمای برادران کوئن و برخی گروه های طرفدار سینما را فریب دهد.

اولین نفری باشید که به این محتوا امتیاز میده! post

مجله خبری ای بی سی مگ

ای بی سی مگ یک وب سایت خبری و علمی در حوزه فیلم و سینما، تکنولوژی و لوازم خانگی با جدیدترین اخبارهای این حوزه می باشد. خوشحالیم بتوانیم مطالب مفیدی را برای شما ارائه دهیم.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا